ساری-گروه اجتماعی:با وجود سالها تأکید کارشناسان محیطزیست و تکرار شعار «تفکیک زباله از مبدأ»، این سیاست در مازندران همچنان در سطح اجرا با چالشهای جدی مواجه است؛ چالشی که نتیجه آن انباشت زباله در جنگلها، سواحل و حاشیه شهرها و تشدید بحران پسماند در یکی از حساسترین زیستبومهای کشور است.
ساری گروه اجتماعی: ترافیک در استان مازندران فقط یک مسئله حملونقلی یا جابهجایی روزمره نیست؛ بلکه پدیدهای چندلایه است که بهطور مستقیم با کیفیت زندگی، سلامت روانی، ساختار اجتماعی و حتی آینده محیطزیست این استان گره خورده است. مازندران بهعنوان یکی از اصلیترین مقاصد گردشگری کشور، بهویژه برای ساکنان تهران و استانهای مرکزی، در بیشتر ایام سال بهویژه آخر هفتهها و تعطیلات با حجم سنگینی از ورود خودروها مواجه میشود. این فشار جمعیتی، ترافیک را از یک «مشکل فنی» به یک «چالش اجتماعی-زیستی» تبدیل کرده است.
ساری-گروه اجتماعی: مازندران، سرزمین آب و سبز، به تالابهایی مجهز است که نه تنها ریههای این منطقه، بلکه قلب تپنده اکوسیستم شمال ایران هستند. تالابها در نگاه اول شاید «برکههایی ساکن» به نظر برسند، اما در حقیقت، پیچیدهترین و کارآمدترین سیستمهای تصفیه طبیعی آب و کانونهای تنوع زیستشناختیاند. با این حال، نگاهی به وضعیت شهرهای تالابی مازندران در دهههای اخیر، حقیقتی تلخ را برملا میکند: ما در حال تبدیل یکی از بزرگترین فرصتهای توسعه پایدار به یکی از شدیدترین بحرانهای زیستمحیطی هستیم.
ساری-گروه اجتماعی: مناطق حفاظتشده را میتوان مهمترین سنگرهای دفاعی طبیعت در برابر روند فزاینده تخریب محیط زیست دانست. این مناطق نهتنها زیستگاه گونههای ارزشمند گیاهی و جانوری هستند، بلکه نقشی تعیینکننده در حفظ منابع آب، جلوگیری از فرسایش خاک، تعدیل اقلیم محلی و پایداری اکوسیستمهای طبیعی ایفا میکنند.
ساری-گروه اجتماعی: دریای خزر، این حوضچه عظیم و بسته، سالهاست که به عنوان گنجینهای ارزشمند برای کشورهای حاشیه خود شناخته میشود. اما امروز، با کاهش شدید ذخایر ماهیهای وحشی و تغییرات اقلیمی، چشمانداز بهرهبرداری از این دریا دستخوش تغییر شده است.
گروه اجتماعی: بیراه نیست اگر گفته شود در مسیرهای منتهی به جنگل، دریا یا کوههای همه شهرستانهای مازندران میتوان نقاطی را یافت که بوی تعفن زباله احساس شود و محل دپوی زبالهها به چشم آید.
حامد اسمعیلی نویسنده و کنشگر اجتماعی : ساری، مرکز استان مازندران و کهنشهری با ظرفیت بینظیر طبیعی و تاریخی، امروز در چنبره یک «عارضه سیستمی» گرفتار شده است. بررسیهای مدیریتی نشان میدهد که این شهر به جای حرکت در مسیر توسعه پایدار، با فهرستی بلند از کمبودهای اساسی روبروست که کیفیت زندگی شهروندان را به شدت تقلیل داده است. در واقع، ساری امروز بیش از آنکه با داشتههایش شناخته شود، با ۲۳ نقیصه راهبردی تعریف میشود که بازخوانی آنها برای هرگونه تحول مدیریتی ضروری است:
گزارش اسحق پاک نیا: معاون گردشگری کشور در جریان حضور در روستای شانهتراش و بازدید از ظرفیتهای گردشگری روستایی این روستا، ضمن قدردانی از مردم، فعالان محلی و اعضای تعاونی روستا، بر اهمیت نقش روستاهای ایران در عرصه جهانی گردشگری تأکید کرد.
ساری-گروه اجتماعی: حقیقت این است که در دنیای امروز، بناهای قدیمی دیگر تنها پناهگاههایی برای زندگی نیستند؛ آنها به دلیل ویژگی متمایزی که دارند یک رکن کهم گردشگری تجربهگرا یا اقتصاد تجربخ هستند. از بافتهای تاریخی اروپا تا کوچهپسکوچههای شهرهای تاریخی خودمان، همیشه صفهایی از گردشگران و شهروندان برای دیدن یک خانهی اصیل وجود دارد.
ساری-گروه اجتماعی: فوک خزری، تنها پستاندار دریای خزر و یکی از کوچکترین گونههای فوک در جهان، امروز بیش از آنکه نمادی از حیات وحش منحصربهفرد این پهنه آبی باشد، به نمادی از استیصال محیطزیستی تبدیل شده است. مرگومیرهای دستهجمعی و سریالی این جاندار در سالهای اخیر، بهویژه در سواحل ایران و داغستان روسیه، زنگ خطر انقراض آن را بلندتر از همیشه به صدا درآورده است.
ساری-گروه اجتماعی: مازندران، استانی که همواره با طراوت طبیعت و سرسبزی جنگلهایش شناخته میشد، اکنون با پدیدهای روبهروست که رنگی از سپیدیِ مو و سکوتِ خانهها دارد. آمارهای اخیر، تصویری نگرانکننده از شتاب گرفتن قطار سالمندی در این دیار ارائه میدهند؛ واقعیتی که اگر با تدبیر فوری همراه نشود، سرسبزترین استان ایران را به بزرگترین «سرای سالمندان» کشور تبدیل خواهد کرد.
ساری-گروه اجتماعی: مازندران بهعنوان قطب کشاورزی، گردشگری و کریدور ارتباطی شمال-جنوب، کلکسیونی از ظرفیتهای بالقوه است. در سوی دیگر، این استان میزبان دهها دانشگاه دولتی، آزاد و غیرانتفاعی است که سالانه هزاران فارغالتحصیل را روانه بازار کار میکنند. اما پرسش بنیادی اینجاست: چرا با وجود این تراکم علمی، زخمهای مزمن استان از ساختوسازهای غیرمجاز گرفته تا بحران پسماند و کشاورزی سنتی، همچنان تازه ماندهاند؟ چرا دانشگاههای ما در توسعه استان «مغفول» ماندهاند؟