در گذرگاه خاطرهی جمعی ما، واژه «کوپن»، نه تصویری از حمایت، که نمادی از روزگاری دشوار و اقتصاد دربند است؛ روزگاری که کاغذی رنگپریده، نه برآمده از طراحی رفاهی، که زاده اضطرار و کمبود مطلق بود. کوپنیسم، با همه سنگینی خاطرهاش، پادگانی از اجبار بود که کرامت شهروند را در صفهای طویل و سهمیههای ناچیز، فرسوده میساخت و در پشت آن، بازاری سیاه از رانت و ناعدالتی میرویید. اما کالابرگ امروز، در تعالی کامل از آن خاطره، سپیدهدمی نو است؛ نه واکنشی انفعالی به کمیابی، که اقدام هوشمندانه در بستر وفور نسبی برای بازتوزیع عادلانه ثروت. اینجا، حمایت، چهره خشن خود را میشوید و جامه کرامت میپوشد.